Edytujesz Wpływ zanieczyszczeń powietrza na umieralność (sekcja)

= <span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości<span id="anchor-37"></span><span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości<span id="anchor-38"></span><span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości<span id="anchor-37"></span><span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości<span id="anchor-39"></span><span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości<span id="anchor-37"></span><span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości<span id="anchor-38"></span><span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości<span id="anchor-37"></span><span id="anchor-36"></span>Poprawa jakości powietrza a spadek liczby zgonów =

Istnieje wiele dowodów na to, że zmniejszenie poziomu zanieczyszczenia powietrza przekłada się na zmniejszenie umieralności.
Przykładowo, w czasie strajku zakładów metalurgicznych w Utah Valley w USA (sierpień 1986 – wrzesień 1987) średnie stężenie PM<sub>10</sub> zmniejszyło się o ok. 15 µg/m<sup>3</sup>, zaś umieralność o 3,2%<ref> Pope III, C. Arden, and Douglas W. Dockery, Health effects of fine particulate air pollution: lines that connect, Journal of the air &amp; waste management association 56.6 (2006): 709–742, http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/10473289.2006.10464485
</ref>. Z kolei w Dublinie (Irlandia) po wprowadzeniu ograniczeń w dystrybucji i handlu paliwami stałymi w 1990 roku zaobserwowano szybką, wyraźną i trwałą poprawę jakości powietrza (spadek stężeń zanieczyszczeń pyłowych średnio o ok. 36 μg/m<sup>3</sup>). Przełożyło się to na zmniejszenie liczby zgonów średnio o ok. 360/rok, co stanowiło ok. 8% wszystkich zgonów<ref> Clancy, Luke, et al, Effect of air-pollution control on death rates in Dublin, Ireland: an intervention study, The Lancet 360.9341 (2002): 1210–1214, http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12401247
</ref>.

To, jak wielu przedwczesnych zgonów można by obecnie uniknąć w Europie, gdyby udało się na naszym kontynencie poprawić jakość powietrza, oszacowali Khomenko i współpracownicy<ref> Khomenko, Sasha, et al, Premature mortality due to air pollution in European cities: a health impact assessment, The Lancet Planetary Health (2021), https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2542519620302722
</ref>. Przeanalizowano dane z prawie 1000 europejskich miast i aglomeracji, zarówno jeśli chodzi o narażenie na PM<sub>2,5</sub> jak i na NO<sub>2</sub>. Rozważano dwa scenariusze: obniżenie średnich stężeń rocznych obu substancji do poziomów jeszcze do niedawna rekomendowanych przez WHO (10 μg/m<sup>3</sup> dla PM<sub>2,5</sub> i 40 μg/m<sup>3</sup> dla NO<sub>2</sub>) oraz do najniższych poziomów obserwowanych w badanych miastach (3,7 μg/m<sup>3</sup> dla PM<sub>2,5</sub> i 3,5 μg/m<sup>3</sup> dla NO<sub>2</sub>).

Według autorów realizacja pierwszego scenariusza zapobiegłaby rocznie 51 213 (95% CI 34 036–68 682) przedwczesnym zgonom z powodu narażenia na PM<sub>2,5</sub> oraz 900 (0–2476) zgonom z powodu narażenia na NO<sub>2</sub>. W drugim przypadku byłoby to odpowiednio 124729 (83332–166 535) oraz 79435 (0–215 165) uratowanych istnień ludzkich. Procentowo, najwięcej zgonów uniknięto by tam, gdzie stężenia zanieczyszczeń są najwyższe. Jeśli chodzi o pył PM<sub>2,5</sub> byłyby to północne regiony Włoch (dolina Padu), południowa Polska i wschodnie rejony Czech.